Najlepszy polski skoczek narciarski; zaliczany jest do najlepszych zawodników w historii tej dyscypliny. Urodził się 3 grudnia 1977 roku w Wiśle, jako syn Jana i Ewy z domu Szturc. Małżeństwo rodziców zostało zawarte w 1974 r. Jest ich drugim dzieckiem, ma starszą siostrę – Iwonę urodzoną w 1975 roku.

W 1984 roku rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej nr 4 w Wiśle Głębcach. We własnej ocenie był uczniem średnim, dobrym z matematyki, geografii i oczywiście wychowania fizycznego. Szkołę tą ukończył w 1992 roku. Trzy lata później ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Ustroniu
w zawodzie blacharz-dekarz.

14 czerwca 1997 roku Adam Małysz poślubił Izabelę Polok. Ślub odbył się w ewangelickim kościele św. Piotra i Pawła w Centrum Wisły. Tego samego roku, 31 października przyszła na świat ich córka – Karolina. Izabela i Adam Małyszowie wspierają rozwój sporu poprzez własna fundację. 7 czerwca 2002 roku w Wiśle stworzyli „Fundację Izabeli i Adama Małyszów Wystarczy chcieć”. Wsparcie rozwoju sportu polegało na fundowaniu stypendiów uzdolnionym sportowo dzieciom; organizowaniu materialnej pomocy (sprzętu sportowego) dla najuboższych szkół i domów dziecka; pomocy ludziom przez sport okaleczonym. Fundacja w 2007 roku zawiesiła działalność na czas nieokreślony.

Karierze sportowej poświęcił Adam Małysz całe swoje dotychczasowe życie. Jeździł na nartach już, jako przedszkolak. W Wieku sześciu lat rozpoczął – namówiony przez ojca – treningi narciarskie pod opieką swego pierwszego trenera, a jednocześnie wuja Jana Szturca z Wisły. Do klubu sportowego Start w Wiśle zapisał go ojciec. Jego sportowym idolem jest Jens Weissflog. W 1994 roku wywalczył pierwsze medale mistrzostw Polski. Został wicemistrzem juniorów w kombinacji norweskiej oraz mistrzem Polski w skokach narciarskich na Średniej Krokwi i wicemistrzem na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Od tego roku zrezygnował z uprawiania kombinacji norweskiej poświęcając się tylko skokom. Trafił wtedy do polskiej kadry narodowej prowadzonej przez czeskiego trenera Pavla Mikeskę i zadebiutował w zawodach Pucharu Świata.

W 1995 roku udanie startował młody Adam Małysz w swych pierwszych mistrzostwach świata w kanadyjskim Thunder Bay zajmując 10 i 11 miejsce – odpowiednio na skoczni normalnej i dużej. W jeszcze lepszym sezonie 1995/1996 wywalczył pierwsze sukcesy startując w zawodach Pucharu Świata. 16 marca 1996 roku zanotował pierwsze zwycięstwo w tych zawodach w Oslo. Wcześniej stawał na podium zawodów Pucharu Świata w Iron Mountain, Lahti i Falun. W całym cyklu Pucharu Świata zajął 7 miejsce.

W styczniu 1997 roku nastąpiły kolejne dwa zwycięstwa w zawodach Pucharu Świata w japońskich Sapporo i Hakubie. Potem nadszedł długi i głęboki kryzys formy spowodowany brakiem porozumienia z trenerem i problemami technicznymi skoków, który trwał kilka lat. W 1998 r. wystartował bez sukcesów w zimowych igrzyskach olimpijskich w Nagano. Doszło do zmiany trenerów. Najpierw w 1999 r. Mikeskę zastąpił Piotr Fijas a potem od sezonu 1999/2000 pracę, jako główny szkoleniowiec rozpoczął Apoloniusz Tajner. Stworzył on profesjonalny sztab szkoleniowy zapraszając do współpracy fizjologa – profesora Jerzego Żołądzia i psychologa – Jana Blecharza.

Od 2001 roku nastąpiła eksplozja formy Adama Małysza. W tym roku, – jako pierwszy Polak wygrał Turniej Czterech Skoczni, zdobył mistrzostwo świata w fińskim Lahti na skoczni normalnej i wicemistrzostwo na dużej oraz wygrał cały cykl zawodów Pucharu Świata. Zdobył, więc koronę swej dyscypliny sportowej wygrywając w jednym sezonie wszystko. W 2002 roku przywiózł z zimowej olimpiady w Salt Lake City dwa medale – srebro z dużej skoczni i brąz ze skoczni normalnej, powtórzył sukces w cyklu Pucharu Świata zdobywając drugą kryształową kulę. Sukces ten powtórzył jeszcze w roku następnym i jest pierwszym w historii, który wywalczył to trofeum trzy razy z rzędu.

W 2003 roku zdobył na mistrzostwach świata w Predazzo dwa złote medale wygrywając zawody na obu skoczniach ustanawiając na obu rekordy obiektów. Następne sezony nie obfitowały już w tak wielkie sukcesy. W 2004 roku doszło do zmiany trenerskiego sztabu szkoleniowego. Trenerem kadry polskiej został Heinz Kuttin. W sezonie 2004/2005 był Adam Małysz czwarty w Turnieju Czterech Skoczni i całym cyklu Pucharu Świata.

W 2005 roku na mistrzostwach świata w Oberstdorfie był szósty na skoczni normalnej.  W roku następnym na olimpiadzie w Turynie był siódmy na skoczni normalnej w Pragelato. W roku 2006 nastąpiła kolejna zmiana trenera kadry, polskich skoczków prowadził Hannu Lepistoe.

Kolejne sukcesy w bogatej karierze sportowej Adama Małysza nastąpiły w sezonie 2006/2007. W roku 2007 wywalczył on czwartą już kryształową kulę i czwarty tytuł mistrza świata na mistrzostwach w Sapporo na skoczni normalnej; na dużej był czwarty. W sezonie tym wygrał też rywalizację klasyfikacji lotów. W 2008 roku zajął czwarte miejsce w Turnieju Czterech Skoczni. W sumie w zimowych zawodach Pucharu Świata na podium tych zawodów był już „orzeł z Wisły” 74 razy – 38 zawodów wygrywając, 19 razy był drugi i 17 razy – trzeci.

Do wymienionych wyżej sukcesów należy jeszcze dodać: rekordowy skok w Planicy w 2003 roku na odległość 225 metrów. Tyle wtedy wynosił rekord świata długości skoku. Do dziś jest to rekord Polski. Trzykrotnie wygrał też cykl zawodów Letniej Grand Prix na igielicie w 2001, 2004 i 2006 roku
a w 2007 był drugi. 21 razy zajmował miejsce na podium tych zawodów: 10 razy pierwsze; 5 razy – drugie i 6 razy – trzecie. Ponadto zdobył 38 medali w indywidualnych zawodach mistrzostw Polski. Jest Adam Małysz 19-krotnym zimowym mistrzem Polski a 13 razy wygrał w zawodach letnich.
Adam Małysz jest człowiekiem i sportowcem zjawiskowym w Polsce. Od początku jego największych sukcesów – od początku obecnego tysiąclecia stanął w centrum uwagi mediów i szerokiej opinii społecznej. Jego osoba przyciąga tysiące ludzi na skocznie; nie tylko w Polsce i miliony przed szklane ekrany. Między innymi w tym objawia się też owa słynna już i długotrwająca małyszomania. Jest, więc balsamem kojącym niepowodzenia (nie tylko sportowe) Polaków. Zdołał w tym wszystkim zachować skromność i jak sam deklaruje wiarę w Boga; - to chyba świadczy o jego wielkości.
Z dowodami uznania spotykał się wielokrotnie. Nie przypadkowo pierwszy puchar świata wręczał mu prezydent Polski Aleksander Kwaśniewski a drugi premier Leszek Miler. Prezydent Kwaśniewski w 2002 roku odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski; prezydent Lech Kaczyński – w 2007 r. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.  W latach 2001, 2002, 2003 i 2007 był wybierany najlepszym sportowcem Polski, otrzymał wiele nagród i wyróżnień od mediów. 31 marca 2007 roku burmistrz Wisły – Andrzej Molin ofiarował statuetkę z napisem: „Mistrzowi Świata Adamowi Małyszowi – Wiślanie”.

Powstają też prace popularnonaukowe poświęcone osobie Adama Małysza. Opracowując niniejszą notkę biograficzną korzystałem z następujących prac:

1. Andrzej Stanowski, Halina Zdebska „Małysz: Bogu dziękuję”, Wydawnictwo Biały Kruk, Kraków 2001;
2. Wojciech Szatkowski „Od Marusarza do Małysza. Polscy skoczkowie 1924 - 2002”, Zakopane 2003;
3. „Moje życie. Adam Małysz” w rozmowie z Maciejem Kurzajewskim i Sebastianem Szczęsnym, Wydawnictwo M, Kraków 2004.

Autor: Henryk Podżorski