Szanowny Panie Burmistrzu, Czcigodni Księża, Drodzy zgromadzeni.

W dniu kolejnej rocznicy uchwalenia pierwszej polskiej konstytucji powróćmy do tamtych wydarzeń.
Nową epokę w Rzeczypospolitej otworzyć miała elekcja Stanisława Augusta Poniatowskiego, który w duchu postępu pragnął zmienić stosunki polityczne i społeczno-kulturalne. Głównymi przeszkodami były nadmierne przywileje stanu szlacheckiego, jego władza nad miastami i włościaństwem, liberum veto oraz wolna elekcja. Wstrząsem dla społeczeństwa stał się I rozbiór Polski w roku 1772 pozbawiający Rzeczpospolitą 1/3 dotychczasowych obszarów i ludności. Po tym smutnym wydarzeniu Sejm Rzeczypospolitej — w latach 1773-1775 utworzył Komisję Edukacji Narodowej, która przejęła system kształcenia młodzieży szlacheckiej.
6 października 1788 r. obradować zaczął Sejm, początkowo jako zwykły sejm sześciotygodniowy, który zmienił się szybko w sejm reformatorski i został przedłużony - ponad wszelkie spodziewanie na cztery lata.
Projekt reform ustrojowych powstawał powoli wobec oporu znacznej części posłów. Wielką, rolę w urabianiu przychylności opinii społecznej odegrała grupa zwolenników reform skupiona wokół Hugona Kołłątaja, nazwana później Kuźnicą Kołłątajowską. Obóz reformatorski wspierała także akcja miast królewskich kierowana przez prezydenta Starej Warszawy, Jana Dekerta, organizatora manifestacji mieszczaństwa, która przeszła do historii pod nazwą ,,czarnej procesji” w grudniu 1789 roku. Jesienią 1790 roku siły patriotyczne skonsolidowały się, co zdecydowało o pomyślnym doprowadzeniu dzieła do końca.            
W nocy z 2 na 3 maja 1791 roku postanowiono zaskoczyć przeciwników i przedstawić na forum Sejmu uchwalony projekt.
Rankiem na ulicach Warszawy zebrały się tłumy. Na placu zamkowym stanęły cechy miejskie pod własnym sztandarem, a dołączył do nich pułk piechoty dowodzony przez księcia Józefa Poniatowskiego, którego zadaniem było zapewnienie spokoju w czasie obrad. Dyskusja w Sejmie trwała 6 godzin. Dopiero pod wieczór podniosły się w sali okrzyki: ,,Wiwat król, wiwat nowa konstytucja”.
W atmosferze ogromnego uniesienia patriotycznego Stanisław August złożył przysięgę na konstytucję. Ogół sejmujących pospieszył do pobliskiej katedry Św. Jana, gdzie zakończyły się uroczystości  związane ze zmianą  ustroju  Rzeczypospolitej.
Ustawa Rządowa z 3 maja 1791 roku, składająca się ze wstępu oraz 11 artykułów jest bezspornie największą spuścizną ideowo – polityczną po niepodległej Rzeczypospolitej. Zapoczątkowała reformę ustroju, lecz nigdy nie została w pełni wprowadzona w życie. 
Jej wielkość polega nie tyle na wartości prawno - ustrojowej co na sensie politycznym 
jej powstania, na wysiłku niepodległościowym Sejmu Czteroletniego.
Po uchwaleniu tamtej konstytucji minęło już ponad 220 lat. Pomimo upływu tak długiego czasu budowa demokracji w naszym kraju ciągle jeszcze trwa. Po latach zaborów, doświadczeniach wojen i komunizmu nadal przyswajamy standardy cywilizacji demokratycznych. Odcinamy się od spuścizny tych, wymienionych wyżej złych doświadczeń naszej historii. Na pewno warto tu przypomnieć wzniosłą tradycję naszych dziejów. W ubiegłym roku wspominaliśmy 1050 letnią tradycję chrześcijaństwa polskiego. Obecnie obchodzimy 500 letni jubileusz reformacji religijnej rozpoczętej od przybicia 95 tez przez Marcina Lutra. Tezy Lutra bardzo szybko – bo już w latach dwudziestych XVI w dotarły na nasz teren – na Śląsk Cieszyński a potem objęły całą Polskę.
Tu warto przywołać polską ustawę – konfederacji warszawskiej, która wprowadziła w kraju tolerancję religijną i pozwoliła uniknąć wojen religijnych. To protestanci gwarantowali wszystkim wolność wyznania w Polsce. Było to wówczas w XVI w. wielkie osiągnięcie polskiego chrześcijaństwa w ogarniętej konfliktami religijnymi Europie. Chciejmy być świadomi tych sukcesów osiągniętych przez naszych przodków i z nich czerpać wzorce do organizowania polityki i właściwych stosunków społecznych w obecnych czasach a za te, niewątpliwe sukcesy naszej historii, być wdzięczni Bogu.
Chciejmy być wdzięczni za naszą ojczyznę.

Henryk Podżorski